W 2025 r. sądy ogłosiły upadłość 21 266 osób nieprowadzących działalności gospodarczej, a w pierwszym półroczu 2026 r. kolejnych 12 255, o jedną czwartą więcej niż rok wcześniej (dane COIG na podstawie obwieszczeń w Krajowym Rejestrze Zadłużonych). Za każdą z tych liczb stoi ta sama procedura, bo w całości opisuje ją Prawo upadłościowe. Da się ją przejść bez pełnomocnika, pod warunkiem rzetelnego przygotowania danych o długach, majątku i dochodach; to na tym etapie powstaje większość późniejszych kłopotów.
W tym tekście przechodzimy przez to, jak ogłosić upadłość konsumencką krok po kroku, od oceny, czy w ogóle zachodzi niewypłacalność, przez formularz i Krajowy Rejestr Zadłużonych, po plan spłaty, umorzenie długów i wykreślenie z rejestrów. Opis odpowiada stanowi prawnemu na 1 września 2026 r., czyli tekstowi jednolitemu Prawa upadłościowego ogłoszonemu w Dz.U. z 2026 r. poz. 913. Opłaty, wynagrodzenie syndyka i ceny pomocy prawnej zebraliśmy osobno w tekście o kosztach upadłości konsumenckiej.
Kto może ogłosić upadłość konsumencką?
Postępowanie konsumenckie jest przeznaczone dla osób fizycznych, które nie prowadzą działalności gospodarczej, w tym dla osób, które zamknęły firmę i zostały wykreślone z CEIDG. Jedyną merytoryczną przesłanką jest niewypłacalność. Zgodnie z art. 11 Prawa upadłościowego dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, a gdy opóźnienie przekracza trzy miesiące, ustawa każe domniemywać, że tak właśnie jest. Domniemanie działa na korzyść dłużnika i ułatwia dowód; wniosek wolno złożyć wcześniej, jeżeli już widać, że długów nie da się obsługiwać z bieżących dochodów.
Kilka dawnych warunków przestało obowiązywać. Wystarczy jeden wierzyciel, bo art. 491² ust. 2 pozwala prowadzić postępowanie także wtedy, gdy dłużnik ma tylko jednego. Sąd nie bada już na starcie, czy do długów doszło przez rażące niedbalstwo; przepis nakazujący oddalenie wniosku z tego powodu został uchylony w 2020 r. Sposób powstania zadłużenia wraca jednak na końcu, przy decyzji o oddłużeniu, gdzie rażące niedbalstwo wydłuża plan spłaty, a celowe doprowadzenie do niewypłacalności może skończyć się odmową umorzenia długów.
Upadłość konsumencka krok po kroku w ośmiu etapach
Zanim przejdziemy do szczegółów, zestawienie porządkuje kolejność zdarzeń i terminy. Część z nich wynika wprost z ustawy (30 dni na zgłoszenia wierzytelności, dwa miesiące na rozpoznanie wniosku), a część z praktyki sądów, która różni się między miastami i zależy od tego, ile majątku ma dłużnik. Każdy z ośmiu etapów rozwijamy niżej w osobnej sekcji, z odesłaniem do przepisu, z którego wynika dany obowiązek lub termin.
| Krok | Co się dzieje | Termin lub typowy czas |
|---|---|---|
| 1. Ocena sytuacji | sprawdzenie niewypłacalności, alternatyw (układ konsumencki, refinansowanie) i skutków dla majątku | przed złożeniem wniosku |
| 2. Zebranie danych | spis wierzycieli, wykaz majątku z wyceną, przychody i koszty z 6 miesięcy, czynności majątkowe z 12 miesięcy | zwykle kilka tygodni własnej pracy |
| 3. Złożenie wniosku | urzędowy formularz przez KRZ (wyjątkowo papierowo), opłata 30 zł, sąd rejonowy miejsca zwykłego pobytu | dzień złożenia |
| 4. Rozpoznanie wniosku | sąd bada przesłanki na posiedzeniu niejawnym, może wezwać do uzupełnienia braków | ustawowo 2 miesiące (termin instrukcyjny), w praktyce od kilku tygodni do kilku miesięcy |
| 5. Ogłoszenie upadłości | wyznaczenie syndyka, obwieszczenie w KRZ, zawieszenie egzekucji, wezwanie wierzycieli | zgłoszenia wierzytelności w 30 dni od obwieszczenia |
| 6. Likwidacja majątku | syndyk ustala masę upadłości, sprzedaje jej składniki, weryfikuje dane w urzędzie skarbowym i KRS | od kilku miesięcy do ponad roku, zależnie od majątku |
| 7. Decyzja o oddłużeniu | plan spłaty do 36 miesięcy (36–84 przy winie dłużnika), umorzenie bez planu, warunkowe umorzenie albo odmowa | plan liczony od jego ustalenia; przy warunkowym umorzeniu 5 lat próby |
| 8. Umorzenie długów | postanowienie o wykonaniu planu i umorzeniu zobowiązań; dane w KRZ przestają być widoczne po 3 latach | po ostatniej racie planu |
Krok 1. Ocena sytuacji i alternatywy wobec upadłości
Pierwszym krokiem jest wyliczenie, czy deficyt ma charakter trwały. Warto zestawić dochody netto z kosztami utrzymania oraz sumą wymagalnych rat i innych zobowiązań; jeżeli po tym zestawieniu co miesiąc brakuje pieniędzy i nie widać zdarzenia, które to zmieni, sytuacja odpowiada ustawowej definicji niewypłacalności. Sam wysoki dług o niczym nie przesądza. Osoba z kredytem hipotecznym na 500 tys. zł, która spłaca raty terminowo, nie jest niewypłacalna, a osoba z 40 tys. zł chwilówek, których nie obsługuje od pół roku, już tak.
Upadłość jest rozwiązaniem ostatecznym, dlatego wcześniej warto sprawdzić dwie łagodniejsze drogi. Przy przejściowych kłopotach z płynnością w grę wchodzi refinansowanie albo konsolidacja zobowiązań, która obniża ratę kosztem dłuższego okresu spłaty. Prawo upadłościowe przewiduje też układ konsumencki, czyli postępowanie o zawarcie układu na zgromadzeniu wierzycieli (art. 491²⁵ i następne). Jest ono przeznaczone dla dłużników z regularnymi dochodami, którzy chcą zachować majątek, zwłaszcza mieszkanie; układ zawiera się na okres do pięciu lat (dłużej, gdy chodzi o zachowanie lokalu mieszkalnego), a wniosek wymaga zaliczki na wydatki w wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, co dla wniosków składanych w 2026 r. oznacza 8 851,42 zł. Sąd może skierować do układu także osobę, która złożyła wniosek o upadłość, chyba że w tym wniosku zastrzegła, że nie wyraża na to zgody.
Trzeba też policzyć skutki dla majątku, bo z dniem ogłoszenia upadłości cały majątek dłużnika, poza składnikami wyłączonymi z egzekucji, tworzy masę upadłości zarządzaną przez syndyka. Mieszkanie lub dom mogą zostać sprzedane; ustawa łagodzi to jedynie kwotą na wynajem, wydzielaną z ceny sprzedaży w wysokości przeciętnego czynszu za okres od 12 do 24 miesięcy (art. 342a). W małżeństwie ze wspólnością majątkową ogłoszenie upadłości jednego z małżonków powoduje rozdzielność, a majątek wspólny wchodzi do masy w całości; drugi małżonek może jedynie zgłosić syndykowi wierzytelność z tytułu swojego udziału (art. 124). Przepisanie majątku na rodzinę przed wnioskiem nie rozwiązuje problemu, ponieważ we wniosku trzeba ujawnić czynności z ostatnich 12 miesięcy dotyczące nieruchomości, akcji i udziałów oraz ruchomości i praw o wartości powyżej 10 000 zł, a syndyk po ogłoszeniu upadłości sprawdza dane dłużnika w urzędzie skarbowym za pięć lat wstecz oraz w Krajowym Rejestrze Sądowym.
Krok 2. Zebranie danych do wniosku
Wniosek konsumenta ma ustawowo określoną treść (art. 491² ust. 4) i większość pracy polega na skompletowaniu informacji; samo wypełnienie rubryk zajmuje potem niewiele czasu. Pierwszy blok to wierzyciele. Spis obejmuje ich adresy, wysokość każdej wierzytelności i terminy zapłaty; osobno wskazuje się wierzytelności sporne, z zaznaczeniem, w jakim zakresie dłużnik je kwestionuje, oraz listę zabezpieczeń na majątku, zwłaszcza hipotek i zastawów, z datami ich ustanowienia. Jeżeli bank sprzedał dług funduszowi lub firmie windykacyjnej, wpisuje się aktualnego wierzyciela, czyli nabywcę długu. Pominięcie drobnej pozycji bywa kosztowne, bo zobowiązanie umyślnie nieujawnione nie podlega umorzeniu, jeżeli wierzyciel nie brał udziału w postępowaniu.
Drugi blok dotyczy majątku i pieniędzy. Potrzebny jest aktualny i zupełny wykaz majątku z szacunkową wyceną składników oraz wskazaniem miejsc, w których się znajdują, informacja o przychodach i kosztach utrzymania dłużnika oraz osób na jego utrzymaniu z ostatnich sześciu miesięcy, a także opisane wyżej czynności prawne z ostatnich 12 miesięcy. Wniosek zawiera również PESEL oraz NIP, jeżeli dłużnik miał go w ciągu ostatnich dziesięciu lat. Do tego dochodzi uzasadnienie, czyli wskazanie okoliczności, które przemawiają za ogłoszeniem upadłości, i ich uprawdopodobnienie; najlepiej sprawdza się chronologiczny opis faktów z datami, bez własnych ocen prawnych w rodzaju „rażące niedbalstwo”, bo kwalifikacji dokonuje sąd. Całość zamyka oświadczenie o prawdziwości danych. Za nieprawdziwe oświadczenie dłużnik odpowiada za szkodę wyrządzoną wierzycielom (art. 491² ust. 5b), więc kwoty, których nie da się ustalić dokładnie, lepiej oznaczyć jako szacunkowe, niż wpisać zmyślone.
Krok 3. Formularz, Krajowy Rejestr Zadłużonych albo papier i opłata 30 zł
Wniosek składa się do sądu rejonowego (wydział gospodarczy do spraw upadłościowych) właściwego dla miejsca zwykłego pobytu dłużnika, bo takie domniemanie wprowadza art. 19 ust. 1c; liczy się miejsce, w którym dłużnik faktycznie mieszka, a zameldowanie ma znaczenie pomocnicze. Podstawową drogą jest Krajowy Rejestr Zadłużonych. Wymaga on konta na Portalu Rejestrów Sądowych (prs.ms.gov.pl), zakładanego profilem zaufanym albo podpisem elektronicznym, w którym wybiera się wniosek dłużnika o ogłoszenie upadłości, wypełnia elektroniczny formularz, dołącza skany dokumentów i podpisuje całość podpisem zaufanym, kwalifikowanym albo osobistym. Opłatę 30 zł, czyli opłatę podstawową z art. 76a ustawy o kosztach sądowych, można wnieść e-płatnością w portalu albo przelewem na rachunek sądu.
Ustawa przewiduje też wyjątek dla dłużnika, który działa osobiście. Do wniosku i innych pism dłużnika stosuje się odpowiednio art. 216aa (art. 491² ust. 3), co oznacza, że wniosek można złożyć na papierowym formularzu, którego wzór określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości, albo przekazać ustnie w biurze podawczym dowolnego sądu rejonowego, gdzie pracownik wprowadza jego treść do systemu. Sądy przyjmują, że wyjątek dotyczy tylko dłużnika działającego samodzielnie; wniosek składany przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę restrukturyzacyjnego musi trafić do KRZ. Różnie oceniana jest też sytuacja po ogłoszeniu upadłości. Ministerstwo Sprawiedliwości w odpowiedzi Rzecznikowi Praw Obywatelskich uznało, że upadły konsument może składać pisma papierowo także na tym etapie, ale część sądów takie pisma zwraca, a z projektu nowelizacji UD260 wypadł w 2026 r. przepis, który miał tę kwestię przesądzić. Konto w KRZ przydaje się więc na całe postępowanie, choćby po to, by na bieżąco śledzić obwieszczenia i pisma syndyka.
Opłata 30 zł jest jedynym obowiązkowym wydatkiem na starcie. Osoba, dla której i ta kwota jest barierą, może wystąpić o zwolnienie od kosztów sądowych na ogólnych zasadach, składając oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania, a także o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Bezpłatną pomoc w przygotowaniu wniosku dają również punkty nieodpłatnej pomocy prawnej prowadzone przez powiaty. Późniejsze koszty postępowania, w tym wynagrodzenie syndyka, nie obciążają kieszeni dłużnika bezpośrednio; gdy majątek na nie nie wystarcza, pokrywa je tymczasowo Skarb Państwa (art. 491⁷), a rozliczenie następuje najwyżej w planie spłaty.
Krok 4. Rozpoznanie wniosku i ogłoszenie upadłości
Sąd rozpoznaje wniosek na posiedzeniu niejawnym, więc dłużnik zwykle nie jest wzywany na rozprawę. Ustawa wyznacza sądowi dwa miesiące od złożenia wniosku na wydanie postanowienia (art. 27 ust. 3), ale to termin instrukcyjny, którego przekroczenie nie rodzi skutków; w praktyce oczekiwanie trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy i wydłuża się, gdy wniosek ma braki albo sąd wzywa o dodatkowe dokumenty. Na tym etapie sąd może również skierować dłużnika z dochodami do postępowania o zawarcie układu, o ile ten nie złożył we wniosku oświadczenia o braku zgody.
Uwzględniając wniosek, sąd wydaje postanowienie o ogłoszeniu upadłości, wyznacza syndyka i wzywa wierzycieli do zgłaszania wierzytelności syndykowi przez system teleinformatyczny w terminie 30 dni od obwieszczenia postanowienia w Krajowym Rejestrze Zadłużonych (art. 491⁵). Od tej chwili kilka skutków następuje z mocy prawa. Egzekucje ulegają zawieszeniu, w małżeństwie powstaje rozdzielność majątkowa, a majątek dłużnika staje się masą upadłości, którą zarządza syndyk. Jednocześnie sąd przyznaje syndykowi zaliczkę na koszty, wypłacaną tymczasowo ze środków Skarbu Państwa, jeżeli majątek upadłego nie pozwala pokrywać ich na bieżąco. Dłużnik traci zarząd majątkiem objętym masą, ale zachowuje obowiązek współpracy, czyli wydania majątku i dokumentów oraz udzielania wyjaśnień.
Krok 5. Syndyk, likwidacja majątku i pieniądze na życie
Syndyk ustala skład masy upadłości, sprawdza dane z wniosku w urzędzie skarbowym i w KRS, a następnie sprzedaje składniki majątku, które podlegają likwidacji. Do masy nie wchodzi mienie wyłączone z egzekucji według Kodeksu postępowania cywilnego, na przykład przedmioty codziennego użytku, ani część wynagrodzenia wolna od zajęcia (art. 63 ust. 1). Ustawa chroni też minimum dochodu. Osobie samotnej zostaje co najmniej 150% kryterium dochodowego z pomocy społecznej, czyli 1 515 zł miesięcznie, a osobie utrzymującej rodzinę 150% kryterium na osobę w rodzinie, czyli 1 234,50 zł na każdą osobę łącznie z upadłym; sędzia-komisarz może na wniosek upadłego albo syndyka ustalić tę część inaczej, biorąc pod uwagę stan zdrowia i potrzeby mieszkaniowe (art. 63 ust. 1a–1c). Kryteria dochodowe (1 010 zł i 823 zł) obowiązują od 1 stycznia 2025 r. i w 2026 r. się nie zmieniły, bo weryfikuje się je co trzy lata.
Ta faza trwa najdłużej i najbardziej zależy od majątku. Gdy do sprzedania jest mieszkanie, syndyk musi je wycenić, ogłosić sprzedaż i przeprowadzić transakcję, co potrafi zająć rok; przy braku majątku ogranicza się do weryfikacji danych i listy wierzytelności. Sprzedaż lokalu, w którym upadły mieszka, łagodzi kwota na wynajem z art. 342a, ustalana przez sędziego-komisarza na wniosek upadłego, z możliwością zaliczki, zanim lokal zostanie sprzedany. Po upływie terminu zgłoszeń i po likwidacji syndyk składa sądowi projekt planu spłaty z uzasadnieniem albo informację, że zachodzą podstawy do umorzenia zobowiązań bez planu lub do odmowy oddłużenia (art. 491¹⁴). Upadły i wierzyciele mogą zająć stanowisko wobec projektu, zanim sąd wyda postanowienie.
Krok 6. Plan spłaty wierzycieli albo umorzenie bez planu
O oddłużeniu sąd rozstrzyga dopiero teraz. W postanowieniu o ustaleniu planu spłaty wymienia wierzycieli, dzieli między nich fundusze masy, ustala, czy upadły doprowadził do niewypłacalności umyślnie lub przez rażące niedbalstwo, i określa, ile oraz przez jaki czas będzie spłacał (art. 491¹⁵). Ustalając raty, sąd bierze pod uwagę możliwości zarobkowe, a więc także to, ile upadły mógłby zarabiać, konieczność utrzymania jego i jego rodziny, potrzeby mieszkaniowe oraz wysokość niezaspokojonych wierzytelności. Do okresu planu zalicza się czas od upływu sześciu miesięcy po ogłoszeniu upadłości do dnia ustalenia planu, chyba że dłużnik nie pokryłby w całości kosztów wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa (ust. 1d).
| Sytuacja upadłego | Rozstrzygnięcie sądu | Podstawa |
|---|---|---|
| może częściowo spłacać wierzycieli | plan spłaty na okres do 36 miesięcy | art. 491¹⁵ ust. 1 |
| doprowadził do niewypłacalności umyślnie lub przez rażące niedbalstwo | plan spłaty od 36 do 84 miesięcy | art. 491¹⁵ ust. 1a |
| w planie spłaci co najmniej 70% zobowiązań | plan nie dłuższy niż rok | art. 491¹⁵ ust. 1b |
| w planie spłaci co najmniej 50% zobowiązań | plan nie dłuższy niż dwa lata | art. 491¹⁵ ust. 1c |
| jest trwale niezdolny do jakichkolwiek spłat | umorzenie zobowiązań bez planu spłaty | art. 491¹⁶ ust. 1 |
| niezdolność do spłat nie jest trwała | warunkowe umorzenie z pięcioletnim okresem próby | art. 491¹⁶ ust. 2a |
| doprowadził do niewypłacalności celowo albo był już oddłużony w ciągu ostatnich 10 lat | odmowa oddłużenia, chyba że przemawiają za nim względy słuszności lub humanitarne | art. 491¹⁴ᵃ ust. 1 |
W czasie planu upadły nie może dokonywać czynności, które pogorszyłyby jego zdolność do spłat, a do końca kwietnia każdego roku składa sądowi sprawozdanie z wykonania planu za poprzedni rok, z kopią rocznego zeznania podatkowego (art. 491¹⁸). Gdy sytuacja pogarsza się z przyczyn niezależnych od upadłego, sąd może na jego wniosek zmienić plan i przedłużyć spłaty najwyżej o 18 miesięcy, a przy trwałej niemożności uchylić plan i umorzyć resztę zobowiązań (art. 491¹⁹). Zatajenie przychodów, brak sprawozdania albo ukrywanie majątku prowadzą co do zasady do uchylenia planu bez umorzenia długów (art. 491²⁰). Warunkowe umorzenie oznacza pięć lat próby, w których upadły składa podobne sprawozdania, a on sam lub wierzyciel mogą wystąpić o ustalenie planu, jeżeli zdolność do spłat wróciła.
Krok 7. Umorzenie długów i wykreślenie z rejestrów
Po wykonaniu planu sąd wydaje postanowienie o stwierdzeniu jego wykonania i umorzeniu zobowiązań powstałych przed ogłoszeniem upadłości, których plan nie pokrył (art. 491²¹). Dopiero ten moment oznacza właściwe oddłużenie; po nim wszczęcie egzekucji tych długów jest niedopuszczalne. Umorzenie ma ustawowe granice. Nie obejmuje alimentów, rent odszkodowawczych, grzywien i innych należności orzeczonych w sprawach karnych, obowiązku naprawienia szkody z przestępstwa lub wykroczenia ani zobowiązań, których upadły umyślnie nie ujawnił, jeżeli wierzyciel nie brał udziału w postępowaniu. Długi podatkowe czy składkowe nie są z góry wyłączone; ocenia się je jak każde inne zobowiązanie.
Ślad w rejestrach znika stopniowo. W Krajowym Rejestrze Zadłużonych dane osoby, wobec której ustalono plan spłaty lub umorzono zobowiązania, przestają być ujawniane po trzech latach od uprawomocnienia się postanowienia kończącego sprawę, a w pozostałych przypadkach po dziesięciu latach (art. 11 ustawy o KRZ). Osobnymi zasadami rządzą się bazy kredytowe. Banki mogą przetwarzać w BIK informacje o zobowiązaniach niespłaconych w terminie nawet przez pięć lat po ich wygaśnięciu, a wpis w biurze informacji gospodarczej wierzyciel ma obowiązek usunąć po wygaśnięciu długu. W praktyce historia kredytowa osoby po upadłości odbudowuje się latami, a wniosek o nowy kredyt w pierwszych latach po oddłużeniu zwykle kończy się odmową.
Najczęstsze błędy przy składaniu wniosku
Większość problemów w praktyce powstaje jeszcze przed złożeniem wniosku, na etapie zbierania danych. Poniższa lista łączy wymogi ustawy z powodami, dla których sądy zwracają wnioski albo uchylają plany spłaty. Najczęściej powtarzają się te same potknięcia:
- pominięcie wierzyciela albo wpisanie sprzedawcy długu zamiast jego nabywcy, przez co zobowiązanie może zostać wyłączone z umorzenia;
- przepisanie mieszkania lub samochodu na rodzinę tuż przed wnioskiem, mimo obowiązku ujawnienia czynności z ostatnich 12 miesięcy;
- czekanie na trzymiesięczne zaległości, choć niewypłacalność już istnieje, a dług rośnie o odsetki i koszty windykacji;
- założenie, że złożony wniosek wstrzymuje komornika;
- zaniżanie dochodów lub zawyżanie kosztów życia pod przyszły plan spłaty, które syndyk wychwytuje w danych z urzędu skarbowego;
- złożenie wniosku w formie papierowej przez pełnomocnika zawodowego, co kończy się zwrotem pisma;
- brak rocznego sprawozdania w trakcie planu spłaty, który może skończyć się uchyleniem planu bez umorzenia długów.
Powiązane pojęcia
- Ile kosztuje upadłość konsumencka w 2026 roku? Opłaty sądowe, syndyk i pełna lista kosztów — finansowa strona tej samej procedury
- Refinansowanie kredytu — co to jest i kiedy ma sens? — łagodniejsza droga przy przejściowych kłopotach ze spłatą
- Jak czytać umowę kredytową krok po kroku? — zanim zobowiązania urosną ponad możliwości
Zobacz też
- Historia kredytowa (hasło słownikowe) — jak zdarzenia kredytowe zapisują się w bazach i jak długo są widoczne
- Zdolność kredytowa (hasło słownikowe) — od czego zależy ocena banku po odbudowie finansów
- BIG (hasło słownikowe) — biura informacji gospodarczej i wpisy o długach
Najczęściej zadawane pytania
Czy upadłość konsumencką można ogłosić, mając tylko jednego wierzyciela?
Postępowanie konsumenckie prowadzi się także wtedy, gdy dłużnik ma tylko jednego wierzyciela, co wprost przewiduje art. 491² ust. 2 Prawa upadłościowego. Sąd bada niewypłacalność, czyli utratę zdolności do spłacania wymagalnych zobowiązań, bez względu na to, ilu podmiotom dłużnik jest winien pieniądze. W praktyce jeden duży kredyt hipoteczny albo pożyczka niespłacana po utracie pracy wystarczą, by spełnić przesłankę. Dłużnik musi jednak w spisie wierzycieli ujawnić wszystkich, także tych z drobnymi należnościami.
Czy trzeba czekać trzy miesiące z zaległościami, żeby złożyć wniosek?
Trzy miesiące opóźnienia tworzą jedynie domniemanie niewypłacalności (art. 11 ust. 1a), które ułatwia dowód przed sądem. Niewypłacalność może istnieć wcześniej, jeżeli z zestawienia dochodów i zobowiązań widać, że rat nie da się spłacać z bieżących wpływów. Wniosek wolno więc złożyć, gdy tylko sytuacja stała się trwała, a czekanie zwykle powiększa dług o odsetki i koszty windykacji. Sąd i tak oceni na podstawie danych z wniosku, czy zdolność do spłat została utracona.
Czy wniosek o upadłość konsumencką można złożyć bez konta w KRZ?
Dłużnik, który składa wniosek osobiście, może skorzystać z art. 216aa i złożyć go na papierowym formularzu albo przekazać ustnie w biurze podawczym sądu rejonowego, gdzie pracownik wprowadzi treść do systemu. Wyjątek nie obejmuje pełnomocników zawodowych; adwokat lub radca prawny składa wniosek wyłącznie przez KRZ. Po ogłoszeniu upadłości część sądów wymaga od upadłego pism elektronicznych, choć Ministerstwo Sprawiedliwości uważa, że wyjątek działa także na tym etapie. Konto w Portalu Rejestrów Sądowych ułatwia więc całe postępowanie, nawet jeśli sam wniosek poszedł papierowo.
Ile trwa upadłość konsumencka od wniosku do umorzenia długów?
Na rozpoznanie wniosku sąd ma ustawowo dwa miesiące, choć jest to termin instrukcyjny i w praktyce czeka się od kilku tygodni do kilku miesięcy. Po ogłoszeniu upadłości wierzyciele mają 30 dni na zgłoszenia, a likwidacja majątku zajmuje od kilku miesięcy przy braku majątku do ponad roku, gdy syndyk sprzedaje nieruchomość. Plan spłaty trwa do 36 miesięcy, a przy rażącym niedbalstwie od 36 do 84 miesięcy; przy spłacie co najmniej połowy zobowiązań może skończyć się po dwóch latach, a przy 70% po roku. Cała droga zamyka się więc zwykle w dwóch do pięciu lat, a przy umorzeniu bez planu spłaty bywa krótsza.
Czy po ogłoszeniu upadłości stracę mieszkanie i wszystkie dochody?
Mieszkanie lub dom, w którym mieszka upadły, wchodzi do masy upadłości i może zostać sprzedane przez syndyka, ale z uzyskanej ceny wydziela się kwotę odpowiadającą przeciętnemu czynszowi najmu za okres od 12 do 24 miesięcy (art. 342a). Dochody są chronione częściowo. Poza kwotą wolną od zajęcia z wynagrodzenia upadłemu zostaje co najmniej równowartość 150% kryterium dochodowego z pomocy społecznej, czyli 1 515 zł dla osoby samotnej albo 1 234,50 zł na każdą osobę w rodzinie łącznie z upadłym. Sędzia-komisarz może podnieść tę kwotę, gdy przemawia za tym stan zdrowia lub sytuacja mieszkaniowa.
Stan prawny na
Zastrzeżenie. Tekst ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Przebieg i skutki postępowania upadłościowego zależą od okoliczności konkretnej sprawy oraz praktyki sądu, do którego trafia wniosek; przed jego złożeniem warto skonsultować sytuację z prawnikiem, doradcą restrukturyzacyjnym albo w punkcie nieodpłatnej pomocy prawnej.
